Pierwszy raz jak zobaczyłem musical Metro w reżyserii i choreografii Janusza Józefowicza, z muzyką Janusza Stokłosy to było jak powiew świeżego powietrza w tym betonowym smutnym polskim świecie, w którym nic nie było dane i wszystko trzeba było wymyśać od początku. Pojechaliśmy z teatrem amatorskim, bo były uczestnik i student PWST załatwił nam wejściówki. Siedziałem na schodach na środku widowni obok najbardziej wziętej wtedy modelki, znanej twarzy loterii 'TELETOMBOLA” i w ogóle polskiej reklamy. Kolega Grzesiek Gołaszewski, który siedział koło mnie tak zagadnął piękną blondynkę: „Teleeetombooolaaa! Jak żyyywaaa!” a ona na to swoim dzwięcznym głosem: „Toć przecie jeszcze nie umarłam.” W przerwie musicalu podszedłem do dziewczyny sprzedającej gadżety i spytałem się o porwany przy brzegach plakat Metra, ona, że musi pójść się zapytać i poprosiła o przypilnowanie stoiska. Jak poszła, to z kolegą Sebą, z którym wiele razy robiliśmy prowokacje na imprezach i nie tylko, sprzedaliśmy te jej plakaty i jak wróciła to poszła jeszcze raz i wróciła z podpisanymi przez Józefowicza plakatami i jego zdjęciami z autografem. Później drugi raz obejrzałem Metro jak jechałem z kolegą z klasy Mariuszem na obóz UNESCO do Puław. Nawet specjalnie nie musiałem go namawiać I jak wracałem jakiś czas później, ze spotkania uczestników tego obozu w Warszawie to właśnie spóźniłem się na ostatni pociąg i… biegnąc za nim o koniec palców… go nie złapałem. Wtedy to pierwszy raz nocowałem w Warszawie, właśnie w bezdomnych poczekalni peronowej.

Jak rok później wyjechałem z przedstawieniem teatru amatorskiego do białoruskiego Grodna na Dni Kultury Polskiej, obejrzałem w najwyższym hotelu z zamkniętymi wyjściami awaryjnymi „Kariery Bariery” TVP o Józefowiczu i tym właśnie musicalu. Wynikało z niego, że został zrobiony za prywatne pieniądze niejakiego Wiktora Kubiaka i był, jak mówili, pierwszą w Polsce tego typu produkcją, zresztą o spektakularnym tu sukcesie. I podobno tzw warszawskie (i nie tylko, jak podejrzewam) środowisko teatralne zazdrościło im tego. Studenci i adepci szeroko rozumianej sztuki teatralnej liczyli, że z gruntu dostaną role w tym przedstawieniu, co według autorów okazywało się niewystarczającym wekslem bez pokrycia. Zabawne, bo story było takie, że odrzuceni artyści śpiewająco-tańczący odnaleźli się zjednoczeni właśnie w peronowym undergroundzie; a wygrany casting do musicalu oparty był w głównej mierze na ludziach spoza establishmentu, czyli w gruncie rzeczy – amatorach. Story kończyło się wykupieniem tychże artystów i głównej bohaterki Kasi przez establishment i samobójstwem Jana, protagonisty buntownika. Już jak się dostałem do szkoły, często po zajęciach przez pierwszy rok wolałem chodzić na ten musical niż na cokolwiek innego. Od tyłu, przez portiernię, na legitymację studencką Wydziału Aktorskiego PWST. Twórcy później przygotowali wersję angielską na występy na Broadwayu, ale bez sukcesu, co zresztą skwapliwie przy każdej okazji im wypominano. Józefowicz niedługo później założył swój teatr – Buffo, z tymi właśnie aktorami i uprawiał z powodzeniem swoje pole. Była taka reklama wody kolońskiej (lub) adidasa (o ile dobrze pamiętam) jak się odwracał na stołku barowym z voiceoverem „Janusz Józefowicz” i podpisem „Skazany na sukces”.

Jak zacząłem pracować w telewizji to ok. 2007 z kolegami reżyserami obejrzeliśmy sentymentalnie fragmenty Metra gościnnie w Gdyni podczas festiwalu filmów. Wydał mi się wtedy taki… kameralny i… ubogi. Jakiś czas później zaczęły wychodzić informacje skąd się wzięły pieniądze na ten musical i jak to ten producent suma-sumarum zbankrutował w Polsce. Z tej okazji m.in wspominano również w coraz więcej pojawiających się rzekomo niezależnych mediach i podcastach przez rzekomo niezależnych rzekomo poważnych dziennikarzy i felietonistów, wtedy istniejący Hotel Marriott (dziś Presidential) i tajemniczą postać Żyda siedzącego w pokoju hotelowym rozdającego pieniądze na wybrane z jakiegoś to niezmiernie i wymiernie interesującego klucza przedsięwzięcia w Polsce. W tym czasie dopiero, ludzie na szerszą skalę zaczęli składać porozrzucane fragmenty Polskiej TragiFarsy do kupy i rozumieć, że byli oszukiwani również przez ostatnie 30 lat tej rzekomej post-komunistycznej transformacji i jaka to S_EKSMISJA była przez cały czas grana. Z biegiem czasu coraz więcej głosów i interpretatorów tzw transformacji finansowej Balcerowicza wspieranej przez amerykańskiego finansistę/kryptopolityka Jeffreya Sachsa, pompowanej nadwyraz amerykańsko establiszmentowej obligatoryjnej kontrolowanej opozycji, która to pod przykrywką polegała właśnie na transformacji/rozgrabieniu polskiego post-komunistycznego majątku przez „Żydów ze Wschodniego Wybrzeża”.

Ale czy to wystarczyło. Cóż… Walka o rząd publicznych finansów, rząd Goebbelskiej propagandy i Mickiewiczowski „rząd dusz” dalej trwała. I trwa nadal, jak się okazuje, bo jak to mówią… głupich nie sieją. A transformacje mediów przybierały i przybierają coraz to nowsze i starsze, by tak rzec, kształty.

W 2000 roku, jak bardziej/ekskluzywnie wszedłem w środowisko klubowe i poznałem najlepszych/najbardziej efektywnych jeszcze kompletnie ukrytych przed publicznym okiem hakerów polskich, którzy zainicjowali się publicznie akcją przejęcia bilbordów Telekomunikacji Polskiej, i po jakimś czasie pracowałem nad scenariuszem filmu, który koledzy, którym go opowiadałem, ze środowiska tegoż właśnie nazywali polskim Matrixem, wymyśliłem ostatnią scenę właśnie na Dworcu Centralnym N’City, który to kontrolę/rozdzielnię właśnie koledzy głównego bohatera przejmują, blokując wjazd wszystkich pociągów i organizując najlepszą na świecie imprezę w N’City i jego uświadomionych mieszkańców, heh, na którą to ma wjechać tylko jeden pociąg z niczego nie podejrzewającą wybranką tegoż właśnie głównego bohatera. Później oczywiście zrozumiałem, że szansa na tego typu film tutaj była odwrotnie proporcjonalna do chęci na jego obejrzenie i… sensu N’City zrozumienia. Cóż…

                                                                                                                                                                                                   4 Października 2026