Upał nie pomagał. W końcu podchodzę do rzekomego hotelu-domu i widzę totalny chaos. Robotnicy niszczą wszystko, co tylko wpadnie im w ręce. Akurat trafiłem na niszczenie schodów. Okrucieństwo porównywalne do żądzy niszczenia w Gazie. I oto uwaga, pojawia się stary Żyd w białej koszuli i czarnych spodniach i pyta, co się dzieje. Wyjaśniłem sytuację, a on stwierdził, że z tego, co widzi, musi to być jakaś pomyłka. Zapytałem, jak to możliwe, skoro jest to potwierdzona, opłacona rezerwacja na dobrze znanej, gównianej booking.com. Po kilku minutach moich pytań, na przykład: „Na pewno ktoś tu kiedyś/niedawno przyszedł”, odpowiedział: „Tak, był ktoś, jakiś czas temu”. Odpowiedziałem: „Dlaczego nie powiedziałeś tego od razu, zamiast błąkać się jak Żyd po pustym sklepie?”. Zaczął więc machać rękami i mamrotać coś o tym, co on ma z tym wspólnego itp. Wyjął telefon i poszedł do swojego super drogiego samochodu na ulicy. Po chwili podszedłem do niego ponownie i zobaczyłem na jego telefonie tytuł „Kingsley”, więc zapytałem: „Dzwonisz do właściciela? Poprzedniego właściciela? Właściciela hotelu?”. Spojrzał na mnie. Ja spojrzałem na niego. Odpowiedział: „Nie może odebrać telefonu”. Zapytałem go ponownie: „Dlaczego od początku kręciłęś się  jak gówno w przeręblu”. Cisza. Patrzy na mnie. Pytam ponownie: „Dlaczego od początku mnie ignorujesz, oszukujesz i marnujesz mój czas i nie najlepszy nastrój?”. Wtedy on zaczyna robić smutną minę zużytego już do granic kompletnego ABSMAKU, tempLEJtu pseudo-ofiary. Żesz twoja mać, ty bogaty dupku, pieprzona ekspercino od wyburzeń. Przeklęty LOS wróci do ciebie. Zostawiłem go, bo nie mogłem już patrzeć na tę jego tanią sztuczkę samo-zwiktymizowanej dziwki i wróciłem na główną ulicę, żeby poszukać kawy.