KIM JESTEM?
Jestem Adam
Urodziłem się w Białymstoku, tyglu wielonarodowościowym wschodniej Polski.
Gdyby Hrabal to pisał, prawdopodobnie brzmiało by: urodziłem się tego samego dnia roku co słynny Adolf. Nie, nie ten przedwojenny król polskiej komedii Dymsza czy polski przedwojenny wunderkind geopolityk i myśliciel Bocheński. Nie. Ten wiecie… ecie pecie. Ale żeby nie było łatwo, mój ojciec urodził się tego samego dnia co Napoleon, w dzień Cudu nad Wisłą i Matki Boskiej Zielnej. Słabo?
Obóz UNESCO, Puławy 1991
W Szkole Muzycznej przy pianinie nie mogłem z nerwów wysiedzieć, więc jak już się trochę wybiegałem to pograłem parę lat na gitarze w Ognisku Muzycznym u Leona Onichimiuka.
Z Robertem Słuckim dostaliśmy wyróżnienie na Festiwalu Piosenki Religijnej za muzę do wiersza Norwida, a z Grześkiem Kluczyńskim z Kasy Chorych grałem u Św. Wojciecha.
Roku oszukanego Okrągłego Stołu zdałem na profil mat-fiz do I LO im. Mickiewicza w Białymstoku. Wie, kto wtedy tam był. – Twój stary tam był 😉
Z Grześkiem Skowrońskim grałem publicznie piosenki Jacka Kaczmarskiego, a z Łukaszem Binkowskim robiliśmy program młodzieżowy w Radio Białystok i napisaliśmy nowy Regulamin Liceum. Wykłócany na Radzie Pedagogicznej punkt po punkcie. Przeciw najgłośniej była chemiczka Ewa Adamczyk. Mimo to udało się 😉
Impreza w liceum 1992 (Łukasz Binkowski z prawej w berecie)
W ostatniej klasie pracowałem trochę dla Wspólnoty Polskiej, prowadząc zabawy dla dzieci z tzw trudnych, polskich rodzin z Białorusi.
DEBIUTY
Od drugiej klasy liceum brałem udział w Amatorskim Teatrze Klaps Antoniny Sokołowskiej. Z chłopakami z teatru (u dołu) założyliśmy stowarzyszenie poetyckie Palacze Szczerości.
Palacze Szczerości: Sebastian Nietupski, Wojtek Kowalczuk, ja, Krzysiek Bugajski, Adam Woronowicz. Wilno, Litwa 1992
Poza zdegustowanym samym pomysłem Wojtkiem, wszyscy dostaliśmy się na studia aktorskie.
W trzeciej klasie zrobiliśmy razem z Krzysiem Bugajskim (u dołu) adaptację i inscenizację powieści Jose Mario de Vasconselos „Chodź obudzimy słońce”. Poza teatrem, graliśmy je np. w nocnym Klubie „13” 😉
Krzysiek Bugajski, poeta i aktor. Ruciane Nida 1992
Zamiast na swoją studniówkę, pojechałem z przedstawieniem Klapsa „Epifanie” na Forum Teatrów do Poznania. Stanąć na scenie, na której Tadeusz Łomnicki rok wcześniej nie zdążył zagrać Leara … Oh, boy.
W wakacje po maturze i egzaminach wziąłem udział w białostockim filmie „Człowiek z cienia”, opowieści Jana Kamińskiego i Jurka Zińczuka o wyświetleniu niewygodnej historii (zobacz film).
Arnold w "Człowiek z Cienia" reż. Jerzy Zińczuk (z lewej), Białystok 1993
Rok później pojawiłem się w trzecim planie w „Ekstradycji 2” reż. Wojciech Wójcik jako Gundisowiec. Skórę od Marcina Dorocińskiego pożyczyłem 😉
Na Wydział Aktorski PWST w Warszawie dostaliśmy się razem z Adamem Woronowiczem. Fantastyczne lata męczarni wspólnych poszukiwań z młodymi reżyserami (pierwszy i trzeci r. u Gustawa Holoubka) i scenografami ASP czy kompozytorami. Sceny z Szekspira na II r. z Jadwigą Jankowską Cieślak i „Kubuś Puchatek” na III r. z Piotrkiem Cieplakiem.
Dyplom. Izaak "Historia Jakuba" na podst. "Akropolis" Stanisława Wyspiańskiego i Księgi Eklezjastesa reż. Piotr Cieplak, Teatr AT Warszawa 1997 (z prawej Adam Woronowicz)
Jak kończyłem studia to już była Akademia Teatralna i rada profesorów stwierdziła, że mój rok należał do rzadkich, bo wszyscy się kochali 😉
Teatr DramATyczny w Białymstoku
Grałem gościnnie w kilku Teatrach w Polsce: ponownie otwartym w 1997 Narodowym w Warszawie, w Miejskim w Gdyni, w Wierszalinie w Supraślu. Jednak najbardziej dane mi było się wykazać na ulicy Elektrycznej 12 w Białymstoku. Z kolegami z reżyserii z Warszawy robiliśmy tu swoje debiuty. Z przedstawieniem dell’arte „Wszystko dla miłości” Szekspira w reż. Piotra Dąbrowskiego zdobyliśmy wyróżnienie na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym w Kairze w 2003.
Król, Próżny, Pijak, Bankier, Geograf i Lis w "Małym Księciu' Antoine de Saint-Exupery, reż. Tomasz Hynek, 1999 (Bartek Bielenia w roli Małego Księcia)
Biały Królik i Żółw w "Alicji w Krainie Czarów" Lewis Carroll, reż. Magdalena Siemieńczuk, 2000 (Monika Zaborska w roli Alicji)
Piskorz w "Dwóch Panach z Werony" Williama Szekspira (powyżej) i Jukli w "Sędziach" Stanisława Wyspiańskiego (poniżej), reż. Piotr Dąbrowski 2003
wyspa
Mój debiut reżyserski w prof. teatrze to „Wyspa” w 2004 r. na Scenie OFF, w oparciu o apartheidową sztukę Athola Fugarda, Johna Kani i Winstona Ntshony. Grali: Marcin Dąbrowski i Paweł Stankiewicz. Muzyka: Renard Krajewski. Slajdy: Krzysztof Pijarski
FILMY I SERIALE
Stanisław "Ces enfants d'ailleurs" 1997 reż. Jean Beaudin (Danny Gilmore z prawej). Kanada
Florek "Złotopolscy" 1997-2004 reż. Janusz Dymek, Ireneusz Engler, Sławek Piwowarski (Kazimierz Kaczor z lewej)
Wiesiek "Na Wspólnej" 2005-7 reż. Urszula Urbaniak, Wojtek Smarzowski (Anna Guzik z prawej)
Rysiek "U Pana Boga w ogródku" 2007/9 reż. Jacek Bromski (Adam Zieleniecki z prawej)
Trzy różne role "Ojciec Mateusz" 2008/14 reż. Wojtek Nowak (Artur Żmijewski i Paweł Deląg z lewej)
TVP telewizja publiczna
Trudno znaleźć jakieś foty. Kiedyś się pracowało, a nie robiło sobie zdjęcia 😉
Grzegorz Jankowski. Przyjaciel. Żyje.
W 2006 dołączyłem do zespołu „Po Godzinach” i razem z Grzesiem Jankowskim, Elą Rottermund i Filipem Dzierżawskim robiliśmy cotygodniowy show kulturalny Łossskot w TVP (Hugo Award!) Prowadzący: Maciek Chmiel, Jacek Dehnel i Tymon Tymański. Mój odcinek o TV został wybrany jako jedna z pięciu najlepszych produkcji TVP w 2009 r. na międzynarodową konferencję mediów INPUT. Zobacz showreel moich odcinków. Współscen.: Rafał Przybył. Zdjęcia: Piotr Muszyński
Na planie Promo do Londyńczyków. Warszawa, 2008. Nagroda Prezesa TVP
Po powrocie z Jamajki ze zdjęć do filmu o Bobie Marleyu w 2008 r. (zobacz tutaj), lecąc na zdjęcia do nowego programu Grzesia i Eli „Hurtownia książek” do Bloomington w stanie Indiana odwiedziłem Chicago Jazz Festival.
Od 2008 roku między zleceniami robiłem zwiastuny filmów dla Jedynki. W sumie kilkaset przez dwa lata. Dobry warsztat dla reżysera.